Reiswijzer

De beste periode voor wintertochten in Finland

Met Into the Arctic trekken we steevast vroeg in het seizoen naar de nationale parken van Noord-Finland. Dat is een bewuste keuze. De poolnacht, die hier grofweg van 1 december tot 10 januari duurt, is dan nog maar net voorbij. Hoewel de dagen snel langer worden, blijft het daglicht ons ritme bepalen. Eind januari wordt het pas rond 9u licht en valt rond 15u30 de schemering alweer in. We moeten onze etappes dus zorgvuldig plannen en onze tijd goed benutten. Toch skiën we tijdens langere etappes vaak nog een uur in het donker, soms zelfs langer.

Waarom dan zo vroeg in het jaar? Tijdens de poolnacht heeft het taïgawoud wekenlang sneeuw en ijs verzameld, bij temperaturen die voortdurend diep onder nul liggen. Wanneer het zonlicht vanaf midden januari terugkeert, komt dat in sneeuw geboetseerde landschap tot leven in een samenspel van strijklicht en kleur. Het begin van de meest sfeervolle periode van de winter.

Vanaf midden februari wint de zon aan kracht en verdwijnt in de meeste winters de sneeuw stilaan uit de bomen. De dagen worden langer, de kou doorgaans minder scherp. Maart biedt vaak uitstekende omstandigheden om te skiën, maar de bijzondere magie van de vroege winter verdwijnt dan stilaan.

Hoe koud is Fins Lapland in januari?

Eind januari - begin februari is het koudste moment van de hele winter. De laagste temperaturen worden typisch gemeten bij stabiel, helder weer. Dan bouwt zich vaak een scherpe temperatuursinversie op, waarbij vooral in de valleien de koude erg scherp kan worden. Beneden in het dal zijn temperaturen tot -35°C (en soms zelfs nog iets lager) niet uitzonderlijk - op hetzelfde moment is het wat hoger op de valleiflanken vaak 'slechts' -20°C! We passen onze trajecten waar mogelijk aan om die scherpste koude beneden in de valleien te vermijden. Gelukkig gaan zo'n erg koude episodes dus vaak gepaard met prachtig weer, en is de koude ook erg droog en daardoor draaglijk. Aangepaste kledij blijft uiteraard een absolute noodzaak - je leest er in dit artikel alles over.

Elke winter zijn er ook periodes waar zachtere oceaanlucht het noorden van Scandinavië kan veroveren. De temperaturen liggen dan soms dagenlang maar enkele graden onder nul. Zulke episodes gaan vaak gepaard met veel bewolking, meer wind, en verse sneeuwval. Dan verkiezen de meeste van onze deelnemers toch die echt scherpe koude - die een expeditie ook heel veel extra cachet geeft.

Sporen door diepsneeuw

Heel specifiek aan expedities in Finland is de extreme diepsneeuw onder de boomgrens. In het midden van de winter valt alle sneeuw hier als erg luchtig poeder, waarop de wind in het taïgawoud geen vat heeft. Je zakt er - zelfs met ski's - dus erg diep in weg. Vroeg in het seizoen zijn we vaak de eerste mensen van het jaar die bepaalde delen van de Nationale Parken betreden. We moeten dus zelf een spoor maken door die diepsneeuw, erg leuk en avontuurlijk, maar ook zwaar labeur. We wisselen af om als eerste van de groep te lopen om de last te verdelen.

De beste locatie voor Noorderlicht

In Fins Lapland zit je pal onder de 'aurora belt', de zone met de hoogste kansen op Noorderlicht. Diep in de Nationale Parken is er geen enkele lichtvervuiling. Bovendien komt stabiel, helder weer hier wat vaker voor dan in Noorwegen en Zweden. Hoewel je uiteraard afhankelijk blijft van de noorderlichtactiviteit en het weer, is dit dus dé locatie bij uitstek om het Noorderlicht te zien. Lees er meer over op deze pagina!

Berghutten in Finland

Vergeleken met Noorwegen en Zweden zijn de berghutten in Noord-Finland erg krap en primitief; maar ze hebben wel enorm veel cachet. De ronkende houtkachel zorgt 's avonds en 's nachts voor een gezellige warmte, en we kunnen koken op een bescheiden gasvuur. Stromend water en elektriciteit zijn er niet. Water verzamelen we afhankelijk van de locatie in een nabije beek, door een wak te maken in een dik bevroren meer, of door sneeuw te smelten. 

In Finland reserveren we telkens de volledige hut. Je moet die dus nooit delen met andere mensen.

Met de pulka door Urho Kekkonen Nationaal Park

Urho Kekkonen is het grootste nationale park van Finland, gelegen nabij Ivalo, tegen de Russische grens. Het park is een complex netwerk van valleien en lange heuvelruggen die boven de boomgrens uitkomen.Hier kan je erg lange tochten maken, met enorm veel mogelijkheden om te variëren qua route: meestal kan je de trajecten tussen de hutten door de valleien afleggen (waar soms ook sneeuwscootersporen liggen, gemaakt door de rangers van het nationale park of rendierherders). Wij kiezen echter vaak voor hogere en veel interessantere trajecten op de valleiflanken en over de toppen van de tunturi’s (de typische afgeronde heuveltoppen van Fins Lapland). We organiseren jaarlijks twee verschillende trajecten: de Taiga Poollicht Expeditie en de Russian Crossing Expeditie. De afreizen erg vroeg in het jaar zijn doorgaans wat zwaarder omdat de dagen korter zijn en er nog meer door de diepsneeuw moet worden gespoord.

Met de pulka door Pallas-Yllastunturi Nationaal Park

Het Nationale Park van Pallas-Yllastunturi ligt een stuk westelijker, dicht tegen de Zweedse grens. Een lange, noord-zuid gerichte heuvelrug priemt hier boven het eindeloze taïgawoud uit, en vormt de rode draad doorheen onze Arctic Wonderland Expeditie en Kaamos Expeditie. Hoewel dit gebied iets minder desolaat aanvoelt dan Urho Kekkonen, zijn beide tochten enorm gevarieerd. De afstand tussen de hutten is over het algemeen ook wat korter - en deze expedities zijn dus bij uitstek geschikt als eerste kennismaking met pulka-expedities.